Mr. Obtainer and the double trouble Drie nog piep jonge mannen die zich wonderwel op het al bijna klassieke blues genre richten. Opmerkelijk want waar de meeste leeftijdsgenoten kiezen voor een snelle rock en roll carrière doormiddel van een flinke bak teringherrie en bravoure kiezen deze knapen een muziekrichting die normaliter uitsluitend beoefend wordt door vergrijzende oude knarren op veels te dure spullen. In het begin nog wat onwennig maar naarmate de set vorderde kwam vooral de drummer en ook de frontman lekker los. Volledig in het wit getogen met een grote stem en dito zonnebril wist de zanger de sympathie van het publiek te wekken. Nu nog even door sparen voor wat vintage instrumenten uit het jaar blues en nog wat meer op zoek naar een eigen sound en stijl en dan komt het met deze band helemaal goed.

Last Gear Alternatieve rock met zware gitaren en serieuze teksten, daar weten de vier van van Zanten wel raad mee. De eerste paar nummers duidelijk zoekend naar de vorm en het geluid, gelukkig wisten ze zich redelijk snel te hervinden en zeker het laatste nummer van de set werd vol overtuiging de zaal in geblazen. De gitaargeluiden verdienen de aandacht, heavy kan ook zonder een baksteen op je distortionpedaal. Probeer net zoals in het laatste nummer meer gebruik te maken van dynamiek en melodie.

Evidence De meest belegen band van de avond dat was meteen wel duidelijk. Volgens eigen zeggen een mengeling van metal, funk, hiphop en latin en beyond. De latin hebben ze deze avond helaas maar thuis gelaten want die hebben we in het geheel niet gehoord of gezien. De band maakt echter handig gebruik van soundscapes en effecten over de zang. Er is duidelijk goed nagedacht hoe ze willen klinken en dat hoor je er vanaf. Het klinkt allemaal erg hecht en technisch tot in de puntjes verzorgd. Ook aan show geen gebrek bij Evidence, de gedreven presentatie van alle vier de bandleden wordt ook nog eens aangevuld met videobeelden op een televisietoestel uit de tijd van toen je oma nog je zure sokken stopte.
- Evidence is de winnaar van de avond en gaat gelijk door naar de finale.

Illusionless Van dik hout zaagt men heavy planken zullen we maar zeggen. Drie kleine mannen met lange haren maken vuige, bonkige metal met een passie waaraan menig profrocker nog een puntje kan zuigen. Wat nou zuinig zijn op je instrumenten. Je bandnaam die schrijf je gewoon met dikke stift op je gitaarhals en stemmen dat is voor mietjes. De gitaar snaren vliegen ons om de verdoofde oren maar daar trekken deze jongens zich helemaal niets van aan. Het is de attitude waar het hier om gaat en die is wat ons betreft dik in orde!
- Op inzet door naar de halve finale waar ze nog een plaats in de felbegeerde finale kunnen veroveren.

Monition Metalcore uit Lisse. Diep en duister aangevuld met indrukwekkend beangstigende grunt zang van hun grote voorganger Mark. De twee gitaristen klinken nagenoeg hetzelfde en dat is jammer, kies ieder voor een eigen geluid dat geeft het geheel meer karakter. Dit is een muziekgenre waar je bij schaamteloos gebruik kan maken van een vette show, vijf boos kijkende mannen op een rijtje dat hebben we na 10 minuten wel gezien. Wij willen meer horror!

<< Juryrapport 2e voorronde